Gezonde zorgfinanciën: 2nd opinion, voor wie betalen meerdere meningen zich uit?

De Orde van Medisch Specialisten stelde de vergoeding van second opinions vorige week ter discussie. Ze kosten de maatschappij veel geld, terwijl ze weinig nieuwe diagnoses of behandelingen zouden opleveren. Patiënten zelf mee laten betalen aan een second opinion zou volgens de Orde een goede bezuinigingsmaatregel zijn.

Vanwege dit voorstel, geuit door Frank de Grave is er een flinke discussie in de pers ontstaan.

Via AMC today, een maandelijks lunchdebat in het AMC kreeg Jan Stam, hoogleraar Neurologie, het podium (letterlijk) om zijn mening over de 2nd opinion te geven.
In zijn praktijk werden 2nd opinions, oplopende tot 22 opinions, doorgaans gevraagd door patiënten met onbegrepen klachten.

Maar wat is een 2nd opinion eigenlijk.

Volgens de AMC website:
“Een second opinion is een “tweede mening”. In de gezondheidszorg gebruikt men de term second opinion voor het vragen van advies aan een andere, minstens zo deskundige arts als uw behandelaar. Dit kunt u doen als u niet zeker bent van de diagnose of behandeling die u krijgt. De tweede arts, second opinion arts, neemt de behandeling niet over”.  *

 Second opinion AMC-afdeling Neurologie
“Een afspraak op de Polikliniek Tweede Mening (PTM) is schriftelijk aan te vragen door verwijzers via onderstaand adres. Eerdere correspondentie, uitstlagen en beeldvorming op CD-rom moet vooraf aangeleverd worden”.

De afdeling Neurologie van het AMC heeft onderzoek gedaan  naar de opbrengst van een diagnostische second opinion, dat is gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde in 2011**

“Er werden 183 patiënten gezien waarvan er 78 ook de langetermijnvragenlijst beantwoordden. Bij 66 patiënten (33%) leidde de second opinion tot een nieuwe diagnose en bij 42 patiënten (23%) had de nieuwe diagnose implicaties voor de behandeling. Het medisch nut van second opinions werd door de behandelende neuroloog echter als laag ingeschat; het psychologisch nut werd hoger ingeschat. Patiënten waren op korte termijn tevreden, maar na 2 jaar was de tevredenheid weer op het niveau van vóór de second opinion. Hoewel slechts 7% direct na de second opinion van plan was nog een andere zorgverlener te bezoeken, bleek na 2 jaar dat 30% dit had gedaan”.

In de praktijk blijkt het vaak voor te komen dat voornamelijk patiënten met chronisch onbegrepen klachten van arts naar arts hoppen. Stapels dossiers daar bezorgen (vandaar waarschijnlijk dat de afdeling neurologie nu om een CD verzoekt). Veel tijd en aandacht van de “nieuwe” dokter vraagt.

Advies van Stam (Today) is dat de behandelend arts, meer tijd en aandacht geeft aan de patiënt, blijk geeft zijn/haar dossier te kennen, voldoende en duidelijke informatie verstrekt, waardoor de patiënt zich begrepen en goed behandeld voelt. Dat de state of the art van een behandeling duidelijk op een website wordt uitgelegd, waardoor er bij de patient geen twijfel ontstaat over de juistheid van behandeling

Hij herinnerde zich wel een vrouw die al 5 jaar met onbegrepen klachten rond liep. Toen het AMC veel publiciteit trok met de ziekte van Lyme, dacht zij dat is het! Haar eigen diagnose bleek de juiste en kon door het AMC worden bevestigd. Het lijken uitzonderingen te zijn. Hier gaat het vaak om mondige patiënten die hun weg binnen de medische wereld terecht zullen vinden.

Stam pleit ervoor dat de specialist in geval van onduidelijkheid zorgt voor een doorverwijzing.

Een vorm trechteren , die doelmatig kan uitpakken. ***

_____________________________________________

Géén 2nd opinion vergoeden, wel een doorverwijzing toestaan.

n.b.
Vanuit de “zaal” pleitte niemand ervoor om de second opinion in het pakket te houden.

___________________________________________________________________________

*   AMC internet second opinion.

** Beperkte opbrengst van een diagnostische second opinion op een neurologieafdeling*
Luuk Wieske, Mervyn D.I. Vergouwen, Dorien Wijers, Jan Stam, Ellen M.A. Smets, Edo Richard
Ned Tijdschr Geneeskd. 2011;155:A3542

*** Trechter van Dunning: Model om beslissingen over het vergoeden van behandelingen en zorg door de overheid te ‘trechteren’ door het toetsen van de zorg op achtereenvolgens noodzakelijkheid, werkzaamheid, doelmatigheid en op de vraag of de patiënt er zelf voor zou kiezen en willen betalen. Dit model werd aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw aangereikt door een adviescommissie van VWS onder leiding van wijlen cardioloog A.J. Dunning, die in het kader van solidariteit pleitte voor een rechtvaardige en rechtszekere verdeling van middelen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder AMC, Patientgerichtheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s