Categorie archief: Patientgerichtheid

De tien geboden van de Patiënt?

Patiënten wensen

Patiëntgerichtheid is het nieuwe tover woord in ziekenhuisland.

Waar mogelijk probeert men er aan tegemoet te komen.
Het eten wordt opgetuigd met streekvriendelijke producten.
De mantra is de patiënt beter te informeren en in “gezamenlijkheid” een behandelplan op te stellen.

Het medische personeel wordt getraind op klantvriendelijkheid. Horken zijn taboe.
In het curriculum wordt professioneel handelen en bejegening belangrijker gemaakt.

Peter Pronovost, Johns Hopkins Hospital publiceerde onlangs een top tien van zaken waarde (Amerikaanse) patiënt zeer aan hecht.

De tien geboden van de Patiënt:

  1. Laat mij slapen.
    Stoor mij alleen dan voor “behandelingen” als mijn toestand kritiek, de behandeling echt niet kan wachten.
  2. Stoor mij niet met het geluid uit de verpleegkundige post.
  3.  Zorg dat mijn persoonlijke spullen niet zoek raken.
  4. Klop op de deur voor je binnenkomt
  5. Zorg ervoor dat mijn ‘White board” patientenstatus bijgewerkt is.
  6. Informeer mij en mijn naasten over wijzigingen in mijn conditie.
  7. Zorg dat mijn kamer schoon is.
  8. Luister naar mij en betrek mij bij het behandelplan.
  9. Zorg dat ik mij kan oriënteren op de afdeling en in het ziekenhuis.
  10. Gedraag je als professional, ook als je even pauze hebt of de lift neemt.

Bron: USNews health

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder patient, Patientgerichtheid

Shared decission making: samen beslissen over het behandelplan.

Dat een deel van de patiënten steeds mondiger wordt, daar zijn dienstverlener en patiënt het vast over eens. Het nieuwe fenomeen dat daaruit voortkomt, is Shared decision making (SDM). 
Gezamenlijk besluiten hoe het (vervolg) behandelplan er uit gaat zien.

Het is niet meer de dokter die (alleen) beslist.

Deels moet het tegemoet komen aan de zorgbehoefte van de patiënt. Deels mag het de zorg ook goedkoper /efficiënter maken. Evidence wordt nog gezocht. Vanuit de wetenschappelijke verenigingen worden zogeheten ‘Verstandige Keuzes’ geformuleerd. Dit zijn evidence based aanbevelingen waarmee artsen en patiënten samen beslissingen kunnen nemen over de best passende behandeling voor deze individuele patiënt. 

“De opzet van het nieuwe zorgstelsel was om patiënten nauwer te betrekken bij hun behandeling. De verwachting was dat de zorg hiervan beter en goedkoper zou worden. De zorg zou dan immers beter aansluiten bij de persoonlijke behoefte en voorkeuren. Er zou minder onnodige zorg worden geleverd.  

‘Samen Beslissen’ gaat uit van het principe dat als patiënten goed geïnformeerd worden door artsen, ze samen voor hun situatie de meest verstandige behandeloptie kunnen kiezen. Het kostenaspect van een behandeling is een factor die kan meewegen, als de kwaliteit van zorg maar niet in geding is. Eind 2013 vroeg de NPCF patiënten hun ervaringen met ‘samen beslissen’ te melden. 70% van de 8200 deelnemers geeft aan dat het voor hen belangrijk is dat ze samen met de arts tot een keuze komen, nog eens 28% wilde dat soms.

Afhankelijk van de individuele situatie kunnen artsen en patiënten in de spreekkamer met elkaar de behandelopties doornemen: opereren (vaak duurder en risicovoller) of toch nog even afwachten. Hoe de beslissing uitvalt, zal van geval tot geval verschillen, als de arts en de patiënt maar samen tot een goed afgewogen besluit komen.  

Maar de praktijk is weerbarstig. ‘De werkelijkheid blijft achter bij de verwachtingen’, constateert Braat, hoogleraar voortplantingsgeneeskunde. De onevenwichtige relatie tussen arts en patiënt vormt een hindernis voor Shared decision making. Er is een asymmetrie wat betreft kennis. En patiënten voelen zich vaak kwetsbaar en zijn angstig. Participatie is ook niet altijd mogelijk bij bepaalde acute behandelingen. Verder zitten er in het zorgstelsel financiële prikkels die artsen aanzetten tot behandelen, aldus Braat. ‘Doen levert artsen geld op, praten niet.’ (bron: Zorgvisie 11/09/14) 

Ook het AMC omarmt de Shared decission making gedachte. Prof. Dawn Stacey uit Ottawa zal op 22 mei 2014, tijdens de 16e editie van de Anna Reynvaanlezing dieper op de gedachte SDM ingaan: “de beste patiënt is een goed geïnformeerde patiënt vindt zij. Zij ziet hierbij een belangrijk rol voor de verpleegkundige. Zij kunnen patiënten helpen te begrijpen wat de impact is van de verschillende behandelmogelijkheden. Zij staan aan het bed en kunnen de patiënt beter voorlichten.

“De belangrijkste vaardigheid die verpleegkundigen daarvoor moeten hebben, is een kritisch beoordelingsvermogen en talent om ingewikkelde kennis eenvoudig te vertalen. Stacey: “Kritisch kijken naar onderzoek en je bewust zijn van de verschillende manieren om wetenschappelijke evidence met de patiënt te delen. Wees je daarbij bewust dat een patiënt niet zo op de hoogte is als jij.”

Weer anderen zijn de mening toegedaan dat zonder harde uitkomstcijfers de patiënt niet serieus kan meebeslissen. Zij vinden dat Shared decision making, gedeelde besluitvorming, te gemakkelijk wordt neergezet als een kwestie van beter en anders communiceren. Maar het is veel meer dan dat. Om een goede afweging te kunnen maken tussen dat wat men wil bereiken en welke schade er eventueel optreedt, is het nodig dat behandelrichtlijnen elke bewering uitwerken in “numbers needed to treat en numbers needed to harm”. Verder is het belangrijk dat kwaliteitsindicatoren geen perverse prikkel opleveren. (Bron: Medisch Contact 2014: 67:15 (10 april)

 En onlangs kwam ik een “kennis” tegen. Hoe gaat het?” Nou buiten een aantal kleine ongemakken, die vaak een grotere impact hebben op je welbevinden dan de ziekte zelf, wel redelijk. Maar garantie. Ja, eh nee die krijg je niet. Je mag/moet zelf beslissen. Ze geven een slagingspercentage en dan moet je kiezen wat je wilt. Het leek mij een beperkte ‘sharing”.

De beslissing lag toch echt bij haarzelf en ja wat moet je kiezen. Man en kinderen zeggen doorvechten, doen. Maar ja het ging wel goed, maar als ze nou niet aan die chemo was begonnen, had het dan zoveel slechter met haar gegaan. Chemo is toch ook rommel in je lijf. 

Wie zal het zeggen. Het blijft een kwestie van kans berekenen.

 Overigens merkte ze op dat ze nooit geweten had dat ze zoveel (vage) kennissen had?

 Ik wens u allen beterschap.


 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder AMC, Arts, Dokter, Evidence based, Gezondheidsvaardigheden, klantgerichtheid, medisch handelen, Patientgerichtheid, verpleegkundige

Meer dan een leermomentje: Sterke verhalen uit het ziekenhuis.

Het Rathenau instituut geeft in het rapport: Sterke verhalen uit het ziekenhuis aan, dat ziekenhuizen meer werk moeten maken van sterke verhalen; ervaringsverhalen.

Hoe zorg je als ziekenhuis dat deze verhalen het borrelpraat stadium voorbij komen? Dat patiënten, cliënten daadwerkelijk hun bevindingen delen?  Hoeveel patiënten nemen echt de moeite als ze thuis zijn, vaak nog niet in prima conditie, om hun ziekenhuistory op papier of op de mail te zetten richting ziekenhuis. Op het moment dat je je weer fit voelt, denk je al gauw laat die reprimande of het compliment maar zitten. Je bent blij dat je weer tot de orde van de dag kunt overgaan.

Weg leermoment voor het ziekenhuis en leermoment voor de cliënt.

Kunnen moderne tools als apps prikkelen tot een ervaringswisselwerking tussen patiënt en ziekenhuis? Als ik op Twitter zoek wat er zoal over het AMC getwitterd wordt gaat het in 85 % van de gevallen om 112 meldingen of om oproepen om mee te kunnen rijden.

En eigenlijk vind ik dat de verhalen wel via een serieuzere uiting gewisseld mogen worden.

De: U maakt ons beter app van het MCH (Medisch Centrum Haaglanden) lijkt mij een prima tool. Er is ook een prima instructie filmpje bij.


Goede ideeën: hoe we cliënten op een sympathieke manier kunnen verleiden of geleiden tot het delen van hun verhaal zijn van harte welkom.

Geef uw reactie:


 

 

Over het Rathenau rapport

Ziekenhuizen moeten actief ervaringsverhalen van patiënten verzamelen, deze kunnen helpen om de kwaliteit van zorg te verbeteren.
25/03/14-Rathenau.De zorg in ziekenhuizen kan aanzienlijk verbeteren als er meer structureel wordt geleerd van de ervaringsverhalen van patiënten. Ziekenhuizen zouden het actief verzamelen van deze verhalen moeten inbedden in de kwaliteitszorg, om er systematisch van te kunnen leren. Dit concludeert het Rathenau Instituut in het rapport ‘Sterke Verhalen uit het Ziekenhuis’. Leren van patiëntenverhalen moet een belangrijk onderdeel van het beleid van ziekenhuizen worden. Dit onderzoek laat zien dat het voor patiënten niet altijd makkelijk is om hun stem te laten horen. Mensen zijn vaak helemaal niet zo mondig in het ziekenhuis. De onverwachte confrontatie met ziekte maakt dat mensen angstig zijn en niet altijd goed weten hoe zij zich op moeten stellen als patiënt en wat ze kunnen vragen of zeggen. Patiënten hebben bovendien een kennisachterstand ten opzichte van artsen. Ziekenhuizen zijn complexe, technologische organisaties die voor patiënten moeilijk te doorgronden zijn. Tegelijkertijd voelen veel patiënten een sterke behoefte om zelf regie te voeren over de zorg die zij krijgen. Bovendien ervaren patiënten dat zij deze regie ook moeten nemen. Zij willen of durven de verantwoordelijkheid voor de zorg niet alleen aan het ziekenhuis over te laten. Het blijkt vaak ook nodig om mondig te zijn in het ziekenhuis, om bijvoorbeeld fouten te voorkomen.  Rapport ->


 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder AMC, Gezondheidsvaardigheden, klantgerichtheid, Patientgerichtheid, Patientveiligheid, Ziekenhuizen

Gebroken tablet, soms een bittere pil-medicatieveiligheid.

Pillen zijn er in vele maten vormen, kleuren, doseringen, verpakkingen etc. 

De apotheek geeft keurig, op de verpakking, de dagelijkse dosering aan en op welke momenten van de dag je ze mag slikken en mogelijk zelfs breken. Alles voor de veiligheid en genezing van de patiënt.
Toch wil het bij het nemen van medicatie nog wel eens misgaan.
Medicatieveiligheid wordt meestal in één adem genoemd met patiëntveiligheid.

Nu las ik in de JAMA (2014;311(5):521. doi:10.1001/jama.2014.208)  onlangs een artikeltje over “Tablet splitting”.

Het komt inderdaad voor dat een tablet is voorzien van een breuklijn.

Volgens de JAMA is het gebruik van deelbare tabletten goedkoper. Is er een besparing te verwachten, dan wordt de patiënt doorgaans voorzien van hele pillen, die zij tot halfjes mag verwerken(zelfwerkzaamheid).

Dat het splijten van een tabletje vaak geen sinecure is wordt in de JAMA bevestigd. Het advies is dan ook, tabletje voor tabletje te breken.

Er bestaan geen richtlijnen voor geneesmiddelen die gehalveerd kunnen worden.

Je bent afhankelijk van de tabletsamenstelling, je gezichtsvermogen je kracht en je stabiliteit.

Dat niet iedereen over de handigheid beschikt op de breuklijn te splitsen kan een onjuiste inname van de dosis tot gevolg hebben.

 Advies:  géén pillen delen!

_______________________________________________

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheidsvaardigheden, Kostprijs, Patientgerichtheid, Patientveiligheid

De AMC hospitality app, is een gastheer/ vrouw met een menselijk gezicht.

“de hospitality app is geen navigatie app, maar een app die patiënt en student koppelt in “real life” “

 Het AMC start begin januari 2014 met een nieuwe patiëntgerichte service.

Het begeleiden van patiënten naar hun behandeling. Zo nodig worden ze van huis afgehaald door een taxi. Gebracht naar hun consult en als de patiënt/ cliënt het op prijs stelt kan de begeleider, een medisch student, aanwezig zijn bij het consult.

Twee horen meer als één. En welke (oudere) heer of dame wordt er nou niet graag onder de arm genomen door een jonge dokter.Weg stress, weg pijn.
De vraag is of er op deze manier ook onnodige behandelingen voorkomen kunnen worden. Of dat er een extra aantrekkingskracht vanuit gaat?

Het mes snijdt aan twee kanten denkt het AMC.
Patiënt wordt gerust gesteld en gastvrij ontvangen.
Voor de medisch student een eyeopener:  hoe het in de ziekenhuispraktijk nu werkelijk werkt.

De medisch student mag zich uitgedaagd voelen om op deze manier te proeven aan het medisch proces en de stress van de cliënt zien te voorkomen. Hun inlevingsgevoel voor de patiënt wordt geprikkeld. Hun kennis wordt in het consult getoetst en gevoed door de behandelaar, de ware dokter. Het wordt gezien als een must om een goede inlevende en behandelende dokter te worden. Horken worden in de ban gedaan.

De medische carrière krijgt een enorme boost !  

Leuker kunnen ze het toch niet maken daar bij het AMC!

 Wat wordt van de medisch student gevraagd:

  • een inzet van 5 uur per week
  • in het bezit zijn van een smartphone

Meer info via Facebook ->
Meer info via Twitter ->

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder AMC, klantgerichtheid, Patientgerichtheid, Ziekenhuizen

Gezonde zorgfinanciën: 2nd opinion, voor wie betalen meerdere meningen zich uit?

De Orde van Medisch Specialisten stelde de vergoeding van second opinions vorige week ter discussie. Ze kosten de maatschappij veel geld, terwijl ze weinig nieuwe diagnoses of behandelingen zouden opleveren. Patiënten zelf mee laten betalen aan een second opinion zou volgens de Orde een goede bezuinigingsmaatregel zijn.

Vanwege dit voorstel, geuit door Frank de Grave is er een flinke discussie in de pers ontstaan.

Via AMC today, een maandelijks lunchdebat in het AMC kreeg Jan Stam, hoogleraar Neurologie, het podium (letterlijk) om zijn mening over de 2nd opinion te geven.
In zijn praktijk werden 2nd opinions, oplopende tot 22 opinions, doorgaans gevraagd door patiënten met onbegrepen klachten.

Maar wat is een 2nd opinion eigenlijk.

Volgens de AMC website:
“Een second opinion is een “tweede mening”. In de gezondheidszorg gebruikt men de term second opinion voor het vragen van advies aan een andere, minstens zo deskundige arts als uw behandelaar. Dit kunt u doen als u niet zeker bent van de diagnose of behandeling die u krijgt. De tweede arts, second opinion arts, neemt de behandeling niet over”.  *

 Second opinion AMC-afdeling Neurologie
“Een afspraak op de Polikliniek Tweede Mening (PTM) is schriftelijk aan te vragen door verwijzers via onderstaand adres. Eerdere correspondentie, uitstlagen en beeldvorming op CD-rom moet vooraf aangeleverd worden”.

De afdeling Neurologie van het AMC heeft onderzoek gedaan  naar de opbrengst van een diagnostische second opinion, dat is gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde in 2011**

“Er werden 183 patiënten gezien waarvan er 78 ook de langetermijnvragenlijst beantwoordden. Bij 66 patiënten (33%) leidde de second opinion tot een nieuwe diagnose en bij 42 patiënten (23%) had de nieuwe diagnose implicaties voor de behandeling. Het medisch nut van second opinions werd door de behandelende neuroloog echter als laag ingeschat; het psychologisch nut werd hoger ingeschat. Patiënten waren op korte termijn tevreden, maar na 2 jaar was de tevredenheid weer op het niveau van vóór de second opinion. Hoewel slechts 7% direct na de second opinion van plan was nog een andere zorgverlener te bezoeken, bleek na 2 jaar dat 30% dit had gedaan”.

In de praktijk blijkt het vaak voor te komen dat voornamelijk patiënten met chronisch onbegrepen klachten van arts naar arts hoppen. Stapels dossiers daar bezorgen (vandaar waarschijnlijk dat de afdeling neurologie nu om een CD verzoekt). Veel tijd en aandacht van de “nieuwe” dokter vraagt.

Advies van Stam (Today) is dat de behandelend arts, meer tijd en aandacht geeft aan de patiënt, blijk geeft zijn/haar dossier te kennen, voldoende en duidelijke informatie verstrekt, waardoor de patiënt zich begrepen en goed behandeld voelt. Dat de state of the art van een behandeling duidelijk op een website wordt uitgelegd, waardoor er bij de patient geen twijfel ontstaat over de juistheid van behandeling

Hij herinnerde zich wel een vrouw die al 5 jaar met onbegrepen klachten rond liep. Toen het AMC veel publiciteit trok met de ziekte van Lyme, dacht zij dat is het! Haar eigen diagnose bleek de juiste en kon door het AMC worden bevestigd. Het lijken uitzonderingen te zijn. Hier gaat het vaak om mondige patiënten die hun weg binnen de medische wereld terecht zullen vinden.

Stam pleit ervoor dat de specialist in geval van onduidelijkheid zorgt voor een doorverwijzing.

Een vorm trechteren , die doelmatig kan uitpakken. ***

_____________________________________________

Géén 2nd opinion vergoeden, wel een doorverwijzing toestaan.

n.b.
Vanuit de “zaal” pleitte niemand ervoor om de second opinion in het pakket te houden.

___________________________________________________________________________

*   AMC internet second opinion.

** Beperkte opbrengst van een diagnostische second opinion op een neurologieafdeling*
Luuk Wieske, Mervyn D.I. Vergouwen, Dorien Wijers, Jan Stam, Ellen M.A. Smets, Edo Richard
Ned Tijdschr Geneeskd. 2011;155:A3542

*** Trechter van Dunning: Model om beslissingen over het vergoeden van behandelingen en zorg door de overheid te ‘trechteren’ door het toetsen van de zorg op achtereenvolgens noodzakelijkheid, werkzaamheid, doelmatigheid en op de vraag of de patiënt er zelf voor zou kiezen en willen betalen. Dit model werd aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw aangereikt door een adviescommissie van VWS onder leiding van wijlen cardioloog A.J. Dunning, die in het kader van solidariteit pleitte voor een rechtvaardige en rechtszekere verdeling van middelen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder AMC, Patientgerichtheid

Langs de meetlat: transparantie in de zorgsector getoetst.

Het kan altijd nog beter!

Als men de kwaliteit van zorg wil beoordelen dan zal er gemeten moeten worden. Daarvoor heeft men indicatoren nodig.
Een indicator is een meetbaar fenomeen (meestal een getal) dat een signalerende functie heeft. Wijkt een indicator af van een afgesproken norm dan is bijsturing mogelijk. Indicatoren geven dus een aanwijzing over de mate van kwaliteit van een bepaald aspect van de gezondheidszorg.

Indicator = verschijnsel dat op iets wijst, factor die iets aangeeft (vDale)

Je kunt denken aan:

  • Academische-indicatoren – > UMC
  • Inkoop-indicatoren – > Zorgverzekeraar
  • Keuze-indicatoren – > Patiënt
  • Toezicht-indicatoren (prestatie indicatoren) – > Inspectie
  • Uitkomstindicatoren – geven patiënten en zorgverzekeraars informatie over de effectiviteit van de geleverde zorg.
  • Volume-indicatoren -> Zorginkoop.
  • Zorginhoudelijke indicatoren  ->  Zichtbare zorg

De Algemene Rekenkamer heeft recent een rapport; Indicatoren voor kwaliteit in de zorg uitgebracht over de behaalde resultaten in de zorgsector met betrekking tot transparantie. In hoeverre hebben de initiatieven van het ministerie van VWS toe gewerkt naar de verbetering van de kwaliteit van zorg?
Het blijkt dat de diverse ministers er in de afgelopen 16 jaar niet in geslaagd zijn om de zorgsector zelf voldoende indicatoren te laten ontwikkelen. Ondanks een investering van ca € 31 miljoen, in de afgelopen 5 jaar.De stabiliteit en kwaliteit van de meeste indicatorensets om kwaliteit te meten is te licht bevonden. Bovendien zijn er nauwelijks indicatoren ontwikkeld die de uitkomsten van zorgverlening adequaat kunnen meten.

De bruikbaarheid valt tegen zo concludeert de Rekenkamer.

De minister van VWS is van mening dat inmiddels het «glas half vol» is  met perspectief op verbetering.
De Rekenkamer concludeert dat alles trager verloopt dan gehoopt.

Onlangs bracht de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra (NFU) het rapport Beperkt zicht : Onderzoek naar de betrouwbaarheid, validiteit en bruikbaarheid van prestatie-indicatoren over de kwaliteit van de Nederlandse ziekenhuiszorg uit.
In opdracht van de NFU hebben het AMC, LUMC en Erasmus MC vanaf 2010 onderzoek gedaan naar de betrouwbaarheid, validiteit en bruikbaarheid van prestatie-indicatoren over de kwaliteit van de Nederlandse ziekenhuiszorg.
Met betrekking tot kwaliteitsindicatoren voor Borstkanker en Heup/Knievervangingen zijn de volgende bevindingen gerapporteerd:
1) Definities worden verschillend geïnterpreteerd met onvergelijkbare indicatorenscores als gevolg;
2) Grote diversiteit in dataregistratie, data ontsluiting en zelfrapportage door ziekenhuizen;
3) Toename in FTE’s ten behoeve van dataverzameling en rapportage;
4) Gerapporteerde indicatoren zijn beperkt betrouwbaar;
5) Validiteit van de gerapporteerde indicatoren valt in beperkte mate vast te stellen;
6) Zichtbare Zorg indicatoren worden anno 2012 nauwelijks gebruikt voor intern kwaliteitsbeleid in ziekenhuizen.
Geconcludeerd kan worden dat verdere ontwikkeling noodzakelijk is om kwaliteit van zorg op betrouwbare wijze te meten. De universitair medische centra zullen hier actief aan bijdragen.

Kwaliteitswet zorginstellingen. link
Hoofdstuk II. Eisen. 2-6.
De zorgaanbieder biedt verantwoorde zorg aan. Onder verantwoorde zorg wordt verstaan zorg van goed niveau, die in ieder geval doeltreffend, doelmatig en patiëntgericht wordt verleend en die afgestemd is op de reële behoefte van de patiënt.

meetlat

Bronnen:

  • Indicatoren voor kwaliteit in de zorg: Algemene Rekenkamer. Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 585, nr. 1-2. Den Haag:SDU Uitgevers, maart 2013. 20 blz. pdf
  • Beperkt Zicht: Onderzoek naar de betrouwbaarheid, validiteit en bruikbaarheid van prestatie-indicatoren over de kwaliteit van de Nederlandse ziekenhuiszorg: Amsterdam: Academisch Medisch Centrum UvA, afd. Sociale Geneeskunde, Erasmus Medisch Centrum, Afd. Maatschappelijke Gezondheidszorg, Leids Universitair Medisch Centrum, Afd. Medisch Besliskunde. Utrecht: NFU, febr 2013. 99 blz. ISBN nummer: 978 90 9027307. pdf   Bijlage. pdf
  • Het resultaat telt 2011. Den Haag: Inspectie voor de gezondheidszorg, jan 2013. 168 blz. pdf
  • Prestatie-indicatoren voor ziekenhuizen: methodologie van onderzoek 9: meten van de kwaliteit van zorg. Auteurs: Siregar, S., R.H.H. Groenwold, M.I.M. Versteegh, L.A. van Herwerden  Ned Tijdschr Geneeskd 2012;156:A5487 pdf 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder AMC, Patientgerichtheid, patientveiligeheid, prestatieindicatoren, Ziekenhuizen