Tagarchief: SEH

Nintendinitis en Wiiitis: ziekten van deze tijd.

Iedere tijd heeft zo zijn aandoeningen.

In deze tijd van breuken, blutsen, fracturen veroorzaakt door de gladheid en de sneeuw, las ik over oprukkend letsel, namelijk Wii fracturen. Met de winter hebben we het wel gehad. De mooie plaatsjes ten spijt. Een hoop ongemak en daar horen ook de fracturen bij, die met schaatsen of andere wintersporten zijn opgelopen.

Al met al zijn het voor ons net de “Olympische spelen”.
Afzien, hoog energieverbruik, spanning, vallen en weer opstaan. Het zit er allemaal in. 
Alleen behoren wij tot de groep “meedoen is belangrijker dan winnen”, want goud zit er voor ons niet in. Proficiat Sven!

Maar goed wat te doen als we ons niet meer op de wintersport kunnen verlaten. Enige sportieve prestatie, fitness is toch wel gewenst, om de BMI onder controle te houden. Al langer dacht ik erover om een Wii aan te schaffen. Het leek mij een top speeltje, thuis eenvoudig te bedienen en op ieder moment kan het balance board, mijn figuur weer terug in balans brengen. Een partijtje tennis ook mogelijk, en zelfs als ik weer snak naar de wintersport, tegen betaling en inspanning wordt het allemaal geleverd. Alleen de eigen motivatie (kom uit je luie stoel)  moet er tegenover worden gezet.

In de New England Journal of Medicine viel mijn oog op Nintendinitis, een ziekte in 1990 al geconstateerd door Brasington, een duim kwetsuur vanwege het langdurig spelen van Nintendo games. Vergelijkbaar met de muisarm bij langdurig computergebruik. Via de correspondance wordt de volgende ziekte aangekondigd: Wiitis.

Het schijnt dat op de eerste hulp,  tegenwoordig regelmatig,  mensen worden binnengebracht met een fractuur, vanwege een (diepe) val van/voor het balanceer board.

Een ongeluk zit in een klein hoekje.
Hoe blijf ik nu in balans?

Literatuur:
A Wii Fracture. New England Journal of Medicine Volume 362:473-474 February 4, 2010 Number 5
link http://content.nejm.org/cgi/content/full/362/5/473

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder gezondheidszorg

Spoedeisend: dure ervaring.

In de nieuwe VWS begrotingsplannen c.q. bezuinigingsplannen is ondermeer opgenomen dat patiënten zonder verwijsbrief, niet geacht worden te rekenen op vergoeding van de zorgverzekeraar,  bij niet levensbedreigend bezoek aan de SEH.

Dat bracht bij mij het volgende voorval in herinnering. Ik ben links slecht(niet)horend en droeg daarom rechts een gehoorapparaat? Nu zijn er tegenwoordig mooie apparaten op de markt, waarbij alleen een kleine “tip” in het oor verdwijnt. Bij het uithalen van mijn apparaat, bleef de tip achter in het oor,  klein maar fijn?!

Het was op een voege zaterdagavond. Wat te doen, volgens ervaringsdeskundigen, diende ik direct naar een dokter te gaan, want een oorontsteking lag op de loer. Gelukkig, heb ik weinig dokterservaring: huisartsenpost en SEH waar vind ik die?
In mijn woonplaats blijken de genoemde posten zich op het ziekenhuisterrein te bevinden.
De eerste deur die ik tegen kwam was van de SEH, daar maar even vragen of ik bij hen geholpen kon worden? Of dat ik door moest naar de huisartsenpost en welke deur ik dan moest  hebben.
SEH: geen probleem, kom binnen, we helpen u zo. En inderdaad het was een vroege zaterdagavond, nog weinig malheur, de dokter kwam snel, vond het wonderlijk, pakte het kleinste tangetje en plopte het tipje er zo uit.
Ik voelde mij opgelucht en naar veel later bleek “opgelicht”. Maanden later kreeg ik de afrekening van de zorgverzekeraar. Dit akkevietje kostte meer dan 500 euro tot mijn schrik. Ik belde met de zorgverzekeraar met de vraag of dit in hun ogen een normale vergoeding was voor een kleinigheid.
Ach mevrouw, u was op zaterdagavond, u was op de SEH, dat telt allemaal al dubbel. Nou dan kom je wel aan een dergelijk bedrag. Voor ons is dit DBC’tje, als een Abc’tje maakt u maar niet druk. Dag no-claim, voortaan heb ik toch liever dat de SEH mij een deur verder wijst in dit soort zaken.

Er is hoop, voortaan is er een verwijsbriefje nodig en de schrijver daarvan heeft vast wel een klein tangetje. Maar ach, het gehoorapparaat ligt nu opgeborgen in de la. In ieder geval kan het tipje niet meer blijven steken.

VWS bezuinigingen: Ik hoop niet dat het wordt; Wie niet horen wil, moet voelen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder gezondheidszorg, patient, zorgverzekering